HISTORIA |
Un libro documenta os naufraxios na zona
A falsa lenda negra da Costa da Morte
A Costa da Morte, un lugar maldito para os mariñeiros. | TurgaliciaLa Costa da Morte, un lugar maldito para os mariñeiros. | Turgalicia
452 buques afundíronse nesa costa desde a Idade Media
Foi unha escritora inglesa a que acuñou o nome de 'Costa da Morte'
A prensa iniciou a lenda sobre 'mafias' que atraían os barcos á costa
Un gato foi o único tripulante dun barco que encallou en Bergantiños
Xurxo Salgado | Santiago de Compostela
Actualizado domingo 12/02/2012 11:29 horas
Diminúe o tamaño do texto
Aumenta o tamaño do texto
Entre a ría de Muros-Noia e a de Bergatiños, na Coruña, esténdese unha das costas máis sinuosas e perigosas de toda a Peninsula. É un lugar cheo de lendas e do que os barcos prefiren fuxir en época de temporais. Ese pezado de mar que entra na terra, ou esa terra que pica e enbrutece o mar, é coñecido como a Costa da Morte.

Preto de 100 quilómetros de costa que teñen o triste récord de naufraxios de Galicia: 452 desde a Idade Media e un total de 927. E iso, sen ter en conta os que se descoñecen e os da época do corso marítimo do século XVIII. Precisamente, o investigador Rafael Lema tentou aclarar as sombras que existen sobre as naves que atoparon nesta esquina do mundo o seu cemiterio.

[foto da noticia]
'Costa da Morte, un país de soños e naufraxios' é un libro que recolle e cataloga os naufraxios sucedidos nesta zona e no que tenta explicar o por que dunha lenda negra que non é tan negra. O nome da comarca non é galego, senón que foi acuñado pola escritora Annette Meaking, amiga de réinaa Vitoria, a muller do rei Alfonso XIII.

Sorprendida e arrepiada polos terribles naufraxios que ocorreran alí a finais do século XIX, acabou refiriendose a ela como 'Coast of Death'. Corría o ano 1908 e, a partir de entón, por influencia da prensa inglesa e madrileña empezóuselle a chamar 'Costa da Morte'.

Durante o último cuarto do século XIX e o primeiro do século XX producíronse graves naufraxios que afectaron principalmente á mariña inglesa e que acrecentaron a lenda negra da zona. Primeiro, en 1870, co afundimento en alta mar do 'Captain' da Royal Navy. Uns anos máis tarde, en 1890, co 'Serpent', un buque escola tamén da Mariña inglesa. Foron dous dos accidentes que máis vítimas provocaron na historia naval de Galicia, o primeiro con 487 e o segundo con 175 falecidos.

A LENDA  DO NOME DA  CORUÑA

 Hai varias lendas ao redor da construción do único faro romano eque segue actualmente en funcionamento. As máis coñecida asegura que un xigante coñecido como Gerión, rei de Brigantium (Breogán), tiña aos seus súbtitos aterrorizados, pois lles obrigaba a entregarlle a metade das súas posesións, fillos incluídos. Un día os súbditos ante a inutilidade de revelarse contra o xigante decidiron pedir axuda a Hércules, que o retou nunha cruenta batalla. Hércules derrotou a Gerión, enterrouno e levantou un túmulo que coroou cun facho. Preto dese monumento fundou unha cidade e, como a primeira persoa que chegou foi unha muller chamada Cruña, Hércules puxo á cidade o seu nome, A Coruña.

DO NOME DE COMPOSTELA

Conta a lenda que os restos do Apóstolo, acompañados por catro dos seus fieis discípulos, sucaron a ría de Arousa e o Ulla nunha barca de pedra ata chegar a Galicia. Unha vez en terra, ataron a barca nunha pedra, coñecida como «o Pedrón» en Iria Flavia. Despois de múltiples vicisitudes que os seus discípulos ttuvieron que sortear lograron darlle sepultura preto do bosque «Liberum Donum». Tras séculos de prohibicións que impedían frecuentar o lugar, se olvisó a súa existencia, ata que ao redor do ano 813 un ermitán viu resplandecer o lugar e acudiu. En base a iso chamou ao lugar Campus Stellae, ou Campo da Estrela, de onde derivaría ao actual nome de Compostela

A falsa lenda negra da Costa da Morte

A Costa da Morte, un lugar maldito para os mariñeiros. 

452 buques afundíronse nesa costa desde a Idade Media

Foi unha escritora inglesa a que acuñou o nome de 'Costa da Morte'

A prensa iniciou a lenda sobre 'mafias' que atraían os barcos á costa

Un gato foi o único tripulante dun barco que encallou en Bergantiños

Xurxo Salgado | Santiago de Compostela

Actualizado domingo 12/02/2012 11:29 horas

Diminúe o tamaño do texto

Aumenta o tamaño do texto

Entre a ría de Muros-Noia e a de Bergatiños, na Coruña, esténdese unha das costas máis sinuosas e perigosas de toda a Peninsula. É un lugar cheo de lendas e do que os barcos prefiren fuxir en época de temporais. Ese pezado de mar que entra na terra, ou esa terra que pica e enbrutece o mar, é coñecido como a Costa da Morte.

Preto de 100 quilómetros de costa que teñen o triste récord de naufraxios de Galicia: 452 desde a Idade Media e un total de 927. E iso, sen ter en conta os que se descoñecen e os da época do corso marítimo do século XVIII. Precisamente, o investigador Rafael Lema tentou aclarar as sombras que existen sobre as naves que atoparon nesta esquina do mundo o seu cemiterio.

[foto da noticia]

'Costa da Morte, un país de soños e naufraxios' é un libro que recolle e cataloga os naufraxios sucedidos nesta zona e no que tenta explicar o por que dunha lenda negra que non é tan negra. O nome da comarca non é galego, senón que foi acuñado pola escritora Annette Meaking, amiga de réinaa Vitoria, a muller do rei Alfonso XIII.

Sorprendida e arrepiada polos terribles naufraxios que ocorreran alí a finais do século XIX, acabou refiriendose a ela como 'Coast of Death'. Corría o ano 1908 e, a partir de entón, por influencia da prensa inglesa e madrileña empezóuselle a chamar 'Costa da Morte'.

Durante o último cuarto do século XIX e o primeiro do século XX producíronse graves naufraxios que afectaron principalmente á mariña inglesa e que acrecentaron a lenda negra da zona. Primeiro, en 1870, co afundimento en alta mar do 'Captain' da Royal Navy. Uns anos máis tarde, en 1890, co 'Serpent', un buque escola tamén da Mariña inglesa. Foron dous dos accidentes que máis vítimas provocaron na historia naval de Galicia, o primeiro con 487 e o segundo con 175 falecidos.

DUNAS  DE  CORRUBEDO

O parque natural dunas de Corrubedo e lagoas de Carregal e Vixán ou simplemente Parque natural de Corrubedo é un parque natural español localizado no vértice occidental da península de Barbanza entre a ría de Arousa e a ría de Muros e Noya, no municipio coruñés de Ribeira. A súa superficie é de 996,25 hectáreas e comprende as dunas e a praia xunto ás lagoas de Vixán e de Carregal. Ademais de Parque natural, as Dunas de Corrubedo son tamén Zona Ramsar (zona húmida de importancia internacional) e está proposta para a Rede Natura 2000 xunto coa illa de Sálvora e zonas marítimas contiguas (chegando ás 9.264,64 ha).1 Existen dúas entradas ao parque, a de Ou Vilar e a de Olveira. Na de Ou Vilar atópase o Centro de recepción de Visitantes e o Centro de Interpretación do ecosistema dunar. Desde ambas as entradas parten 5 carreiros.

 

Ecosistemas

Duna móbil de Corrubedo de 1 quilómetro de longo e 20 metros de altura.

O parque Natural de Corrubedo presenta diferentes ecosistemas: O longo areal semicircular que forma 4 quilómetros de praias. A zona máis próxima a Corrubedo, formada polas praias de Ladeira e As dunas ou Dá Ferreira presentan areas finas e correntes menos acusadas que nas praias do sur. Tras a desembocadura da lagoa do Carregal esténdense as praias do Castro, do Vilar e Anquieira, de areas máis grosas e correntes laterais bastante perigosas.Nas praias atopamos o cordón dunar, coa gran duna móbil, as máis grande de Galicia, que dá nome ao parque. A vexetación que a sostén presenta especies moi valiosas e escasas, con algúns endemismos. Estendido por unha ampla zona tras as praias e entre as lagoas están as dunas vegetadas, cubertas por unha abundante vexetación que presenta as especies máis importantes. Nas marismas mestúranse as augas salgadas do mar coas doces procedentes o río Longo ou os arroios de Sanchanás e de Serves que forman a lagoa de Carregal. A lagoa de Vixán, situada no extremo sur do parque e alimentada polo arroio do Vilar, é de auga doce. Na periferia crecen piñeirais acompañados por algunhas árbores autóctonas como carballos.

Flora

No parque natural atópanse representados 247 taxones vexetais. Podemos atopar especies adaptadas á gran aridez e inestabilidade do substrato arenoso, o cardo mariño, ou a ammofila que fixa os espaldones de praia, outras adaptadas ao encharcamiento permanente, juncos, carrizos, ranúnculos, ou ben especies halófitas como a salicornia. Algunhas especies son endemismos do noroeste peninsular están consideradas como vulnerables ou en perigo de extinción.

Fauna

É importante destacar esta zona pola súa gran riqueza faunística (o 70% das especies de anfibios e réptiles presentes en Galicia) da que destaca sobre todo a ornitofauna. Os censos de aves acuáticas invernantes efectuados nos últimos anos proporcionan unha media de 2.300 individuos reunidos en máis de 35 especies. Algunhas tan escasas como o chorlitejo patinegro conviven con cigüeñelas cangrejeras, andarríos, ostreros, zarapitos, agullas, na praia e chairas de lodo; ánades, porrones, fochas, pollas de auga, garzas, cercetas, somormujos, nas masas de auga. Non é infrecuente o observar aves mariñas de paso como corvos mariños, alcatraces, negrones ou pardelas.2

CALDEIRADA DE RAIA

Ingredientes

Unha raia de 2 kg, no super adoitan vender as ás de raia xa seccionadas

1,5 kg. de patacas galegas

1 cebola grande

2 dentes de allo

1 dado de ?unto? de porco

1 cucharadita de Pemento da Bera

Aceite de oliva virxe extra

Vinagre de viño branco

Sal gordo (ao gusto, se é en escamas moito mellor)

A caldeirada de Raia é un dos pratos máis típicos das zonas costeiras de Galicia, e en concreto das Rías Baixas. No pobo mariñeiro de Portonovo (Pontevedra) celebran ao comezo da tempada de pesca a ?Festa dá Raia?. Ademais de en caldeirada nesta localidade prepárana de diferentes maneiras, como pode ser fritida, ao forno, á prancha ou en empanada, aproveitando a súa versatilidade.

Quizais a raia non sexa moi coñecida noutros lugares de España, pero en Galicia é un dos peixes máis apreciados, desde logo en casa é un clásico. Adóitolle dicir á miña nai que me reserve algunha na pescadería de confianza e cando vou a Ourense tráiome o meu prezado tesouro para facela como sempre, co seu unto e o seu ajada.  Este peixe é moi saboroso, de carne branca, suave e compacta, coa vantaxe de que a súa estrutura é cartilaginosa e non posúe esqueleto nin espiñas. Por iso é perfecta para cociñar e comer sen as preocupacións de atoparse unha espiña molesta, perfecto para que os nenos de casa coman pescado. O mellor é dicirlle ao pescadero que nos limpe e prepare a raia en condicións, posto que é necesario lavar e raspar ben a pel da parte superior, dunha cor escura.

O éxito da receita por suposto reside na calidade do peixe, buscade no mercado ou na pescadería un bo exemplar, preferiblemente pescado no Atlántico (augas máis frías) cuxa parte inferior sexa unha cor branca-rosáceo claro e brillante. Pero é a caldeirada a que fai do prato uno dos máis apreciados na gastronomía galega, unha preparación tan común en Galicia que fose dela coñéceselle como á galega. Este tipo de acompañamento habitual nos peixes galegos (pescada, congro, rape, bacallau ou rodaballo) é relativamente sinxelo, consiste nunha allada , que tamén debemos elaborar cun bo pemento da Beira e un aceite de oliva virxe extra de calidade. O segredo para o éxito adoita recaer no método de preparala que vos explico na receita. Espero que vos guste e preparédela en casa, xa me contaredes.

Preparación da caldeirada de raia

Escollemos unha cazola grande para esta ?caldeirada?, onde se cociñen con amplitude o peixe e o resto de ingredientes. Comezamos pelando as patacas (mellor galegas) e cortámolas en cuartos, procurando que os anacos teñan un tamaño similar. Pelamos tamén a cebola e cortámola en seis, resultando uns cuarteiróns grandes.

Levamos auga abundante a ebulición, salgamos con sal gordo (ao gusto) e incorporamos á cazola as patacas e a cebola. Dependendo da dureza das patacas terémolas máis ou menos tempo cocendo, ao redor duns 15-20 min

Cortamos á metade as dúas ás da raia, obtendo 4 racións. Lavamos os pedazos para quitarlle impurezas ou restos de sangue, salgamos lixeiramente e engadimos á cazola. O recomendable é que non estean a cocer máis de 5-6 minutos, para non pasar de punto o peixe e perder as súas calidades.

Retiramos o peixe do lume e deixamos repousar na auga de cocción uns 3-4 minutos, tempo que nos levará realizar a allada.

Vertemos abundante aceite de oliva virxe extra  (3/4 partes dun vaso) nunha tixola ampla e quentamos a lume medio. Collemos dous dentes de allo con pel e pegámoslles un bo golpe para que estalen. Con esta técnica conseguimos que o aceite teña máis sabor e que os allos non exploten e causen un estropicio na cociña.

Cando o aceite colla temperatura botamos os dentes de allo e o dado de unto (se o conseguistes). É moi importante que o aceite non estea moi quente porque queremos que o allo se vaia fritindo pero nunca debe queimarse. Cando vemos que se van dourando e ao mesmo tempo o unto está desintegrado, retiramos a tixola e deixamos que se tempere.

Co aceite case frío, engadímoslle unha cullerada chea de Pemento , que imos integrando aos poucos procurando que non se queime en ningún caso. Debe ter un aspecto alaranxado e brillante. Pasamos a ajada a un bol ou salsera e aquí podemos darlle un toque engadindo un chorro de vinagre de viño branco.

Retiramos con coidado as patacas, os anacos de cebola e a raia, que emplatamos nunha fonte ampla. Servimos ben quente na mesa, acompañada da ajada, de modo que cada persoa/comensal pode verter por encima a cantidade que desexe.

OS MELLORES BANCOS DO MUNDO

Sucede que moitas veces é un obxecto ou un monumento o que define a unha localidade nunha rexión, marcando un punto de interese dentro da mesma. Tal é o caso de Galicia, onde se atopa o banco máis bonito do mundo.

E preguntarasche en que parte atópase este banco. Iso é un pouco difícil de responder xa que dous bancos dispútanse este título. O primeiro situado nos cantiis de Loiba, e o segundo en Redondela, sobre a ría de Vigo.

En primeiro lugar temos o famoso banco de Loiba, situado no municipio de Ortigueira, na provincia da Coruña, pertencente a Galicia.

Tense coñecemento de que foi instalado no 2009 por un veciño da localidade. Detrás do banco, alguén tallou a frase ?The best bank in the world?, debido á vista que proporciona: desde cabo de Estaca de Bares ata cabo Ortegal.

Loiba1

 

Doutra banda, o banco situado en Redondela ten unha orixe máis misteriosa. Ninguén sabe quen o coloco, pero sábese que foi no ano 2015. O seu espectacular vista abarca toda a ría de Vigo.

Este banco ten tallado ás súas costas ?Galiza. It?s different?, frase que de simple non ten nada, xa que atrae á xente a Galicia simplemente a experimentar a vista que ofrece este banco.

Redondelo1

Como chegar ao banco de Loiba

A tres quilómetros da estrada xeral en Loiba, atoparás a praia de Picón. Desde aí, é só cuestión de seguir o carreiro que parte da praia, a pé ou en bicicleta, ata chegar ao banco máis bonito do mundo, desde onde apreciarás o infinito no seu esplendor.

Moitas persoas que visitan o municipio de Ortigueira quéixanse pola falta dun lugar onde aparcar, así como da sinalización, e que hai que camiñar moito para chegar ata o banco.

Certamente, os habitantes de Ortigueira defenden que isto se fai para preservar a zona próxima aos cantiis e aos miradoiros.

Loiba2

Coordenadas do banco de Redondela

Chegar ao banco de Redondela tórnase máis sinxelo. É só cuestión de tomar o cruzamento desde a N-552 na parroquia de Cedeira, e seguir o camiño. Con todo, aquí déixoche as coordenadas do banco proporcionadas por google maps: 42°16?53.3?N 8°38?59.1?W.

Sen ningunha dúbida, a espectacular vista que ofrece este banco é inigualable. Desde as illas Cíes ata a enseada de San Simón, abarcando toda a ría de Vigo. É simplemente unha marabilla que non se pode deixar perder a oportunidade de coñecer.

Redondelo2

A Galicia simplemente non lle basta con ofrecerlle aos seus habitantes e aos turistas un só banco. É por iso que Galicia simplemente ofrece o mellor, e dáche a oportunidade de experimentar dúas vistas incribles.